या सर्व बहिणींमध्ये सर्व काही गुण आहेत. बहुगुणी ! डाळीमध्ये सर्वात भाव खाते ती म्हणजे तुरीची डाळ, जिथे तिथे तिचा मान. नैवेद्याच्या ताटात भाताच्या मुदीवर ही विराजमान. तिला हळद लावतात. त्यामुळे ती अधिकच खुलून दिसते. त्यावर साजूक तूपाची धार म्हणजे जेवायला सुरवात करताना वरण भात तूप मीठ लिंबू खाल्ले की मन तृप्त होऊन जाते. लहानग्या बाळाला याच डाळीची पेज भरवतात. तुरीच्या डाळीची चिंच गुळाची आमटी भर पावसात सुख देवून जाते. आमटी पोळीबरोबरही छान लागते. आमटी भातावर साजूक तूप, सोबत कैरीचे लोणचे आणि बाहेर पाऊस पडतोय रपारप ! तुरीच्या डाळीचे वडेही छान होतात. वरणफळं उर्फ, चकोल्या उर्फ डाळ ढोकळी ही तुरीच्या दाट आमटीमध्येच बनतात. गरम गरम चकोल्या, त्यावर साजूक तूप, सोबत कुरडई, फेणी, असे सर्व असले की एका डीशमध्ये काम होऊन जाते. पोटभरीचे, चविष्ट आणि पौष्टिक जेवण होऊन जाते. चकोल्या आवडणारी मैत्रीण जर सोबत असेल तर चकोल्यांचे कौतुक करून करूनच जठराग्नी वाढतो आणि कधी एकदा वाफाळलेल्या चकोल्या पानात पडतात असे होऊन जाते.
